Prolet OCD

* ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΟ 6ο ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΕΩΝ ΧΟΡΟΓΡΑΦΩΝ ΤΗΣ ΣΤΕΓΗΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΥΠΠΟΑ ΚΑΙ ΣΕ ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΣΤΕΓΗΣ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΩΝΑΣΗ

CREDITS

Concept|Χορογραφία:Μαργαριτα Τρίκκα
Βοηθός Χορογράφου:Παρασκευή Λυπημένου
Δραματουργία:Δήμητρα Μητροπούλου
Μουσική: Φώτης Σιώτας
Σκηνικά|Κοστούμια: Αρτεμις Φλέσσα
Βοηθός σκηνογραφου|ενδυματολόγου: Ιωάννα Ραμπαούνη
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Εκτέλεση Παραγωγής: Άρης Λάσκος
Φωτογραφίες προώθησης: Μάνος Αρβανιτάκης
Φωτογραφίες παράστασης: Ανδρέας Σιμόπουλος
Performers: Κάντυ Καρρά, Χαρά Κότσαλη, Κωνσταντίνος Παπανικολάου, Δημόκριτος Σηφάκης, Κατερίνα Σπυροπούλου, Αλέξης Τσιάμογλου

punch
Λίγα λόγια για το έργο

Είμαστε οι ηττημένοι. Είμαστε αυτοί κι αυτές που δεν παραδέχονται την ήττα τους, αυτοί οι γελοίοι. Αυτοί που αν δεν υπάρχει κάτι για ν’ αγωνιστούν θα το εφεύρουν. Αυτοί κι αυτές που θρήνουν τον χαμένο αγώνα, όχι γιατί χάσανε αλλά γιατί μπορεί να’ ναι ο τελευταίος. Ή γιατί ηττήθηκαν χωρίς να προλάβουν καν ν’αγωνιστούν. Ίσως να είμαστε κι αυτοί που η ήττα μάς έγινε συνήθεια, κυρίαρχο συναίσθημα, παντιέρα ένος πολέμου ακύρηχτου που ποτέ δε θα δοθεί. Δεν είμαστε οι νικητές που γράφουν την ιστορία, είμαστε οι ηττημένοι που ζουν την ιστορία. Κι αν τη στιγμή της ήττας μας ήμασταν ήρωες και σημαντικοί, το ίδιο είμαστε και τώρα.

Ήττα είναι η αποδοχή της ασημαντότητάς μας. Κι εμείς, οι ηττημένοι, είμαστε τελικά οι αρνητές της.
Η Μαργαρίτα Τρίκκα ιδρύει την ομάδα Prolet ΟCD και μετά την επιτυχημένη πορεία σε Ελλάδα και εξωτερικό της πρώτης της δουλειάς Trajectory: a Tragedy of a Victory, η ομάδα ξεκινά μια τριλογία με θέμα την Ήττα. Δημιουργεί το ντουέτο Delenda est , το οποίο αποτελεί το 1ο μέρος της τριλογίας, όπου πιάνει το νήμα από τη στιγμή της πραγματικής μάχης και πραγματεύεται την κατά μέτωπο επίθεση και την ήττα εντός της.

Στο προκείμενο 2ο μέρος της τριλογίας η ομάδα εστιάζει στη συλλογική ήττα. Την απασχολεί η ιστορία που γράφεται από τους ηττημένους: μια ιστορία κριτική κι όχι μια ιστορία με ενοχικό σύνδρομο. Εμπνεόμενες από τη ρήση του Λένιν “ενα βήμα μπρός, δυο βήματα πίσω” την εφαρμόζουν ως κινητικό υλικό που διέπει όλο το έργο. Ερευνώντας τους πολεμικούς χορούς του παρελθόντος, από τον Πυρρίχειο ως τους Ζεϊμπέκους της Μικράς Ασίας, αλλά και τους ξέφρενους χορούς μετά την ήττα των κινημάτων (swing/ ναζιστική Γερμανία, disco/ Αμερική των 70’s, rave/ θατσερική Αγγλία) δημιουργούν μια καινούργια ιστορία για τη συλλογική και την προσωπική Ήττα.

6 ανθρωποι επί σκηνής βιώνουν τη στιγμή της Ήττας επαναλαμβανόμενα και με πολλούς τρόπους. Εξουσιάζουν ή εξουσιάζονται, συσπειρώνονται σε συμπαγές σύνολο ή έρχονται αντιμέτωποι με αυτή ως μονάδες. Έχουν ριχτεί στον πόλεμο με λύσσα, με όλο το ρίσκο, και την ελπίδα, έχοντας όλο το δίκιο με το μέρος τους. Κι έτσι, έρχονται αντιμέτωποι με το γελοίο και τη ματαιότητα, όμως είναι ρεαλιστές: Αποζητάνε το αδύνατο. Προχωρούν προς τη στιγμή της ήττας τους: εκείνη τη ρωγμή στο χρόνο που είτε με πάταγο είτε αθόρυβα σημαδεύει τον άνθρωπο. Και μετά έρχεται η ησυχία, η άπνοια.

Ο αγώνας του αδύναμου ενάντια στον δυνατό ενέχει εξ αρχής τη γελοιότητα. Ταυτόχρονα είναι η πιο αξιοπρεπής πράξη του κόσμου.

punch