Prolet OCD

“Αυτή είναι μια θλίψη αδιαχώριστη από κάθε θνητό βίο, μια θλίψη όμως που δε γινεται ποτέ πραγματικότητα πάρα εξυπηρετεί μόνο την άφθαρτη χαρά της υπέρβασής της. Εξού κι ο πέπλος της βαρυθυμίας που απλώνεται σε ολόκληρη τη φύση, η βαθειά, η ακατάλυτη μελαγχολία κάθε ζωής.”
Schelling, Περί της ουσίας της ανθρώπινης ελευθερίας (1809)

Διάρκεια: 22′

* Arc for Dance 2016, Νέοι Χορογράφοι,Αθήνα
* Akropoditi Dance Festival 2016,Σύρος
* Internationales Performance Festival 2017,Mainz,Γερμανία
* Φεστιβάλ Ρεματιάς 2017,Αθήνα
* Masdanza Contemporary Dance Festival 2017, Κανάριες νήσοι
* Masdanza Extension Tenerife, Τενερίφη
* Θέατρο Πόλις, Αθήνα
* Garage of Performing Arts,Κέρκυρα
* International Festival Agitart: Figueres es mou 2018,Figueres,Ισπανία

CREDITS

Σύλληψη|Χορογραφία: Μαργαρίτα Τρίκκα
Ερμηνεία: Κάντυ Καρρά,Χαρά Κότσαλη|Λία Χαμηλοθώρη
Δραματουργική επεξεργασία: Δήμητρα Μητροπούλου
Μουσική σύνθεση: Sancho 003
Ηχοληψία|Επεξεργασία ήχου: Βαγγέλης Λάππας
Κοστούμια: Άρτεμις Φλέσσα
Φωτισμοί: Νίκος Βλασόπουλος
Βίντεο|Φωτογραφίες: Μάνος Αρβανιτάκης

trajector
Λίγα λόγια για το έργο

Ποια είναι τα υλικά πάνω στα οποία συνίσταται η σκέψη; Μπορώ να ορίσω και να σωματοποιήσω τη σκέψη μου (embodying the thought); Κι αν ναι, μπορώ τελικά να τη χορέψω; O George Steiner στο δοκίμιό του “Δέκα (πιθανοί) λόγοι για τη μελαγχολία της σκέψης” παίρνει ως αξίωμα τον ισχυρισμό του Schelling ότι το σκέπτεσθαι εστί μελαγχολείν και το αποδεικνύει παραθέτοντας δέκα παράδοξα της ανθρώπινης σκέψης που οδηγούν στη μελαγχολία. Με αφορμή αυτό το δοκίμιο λοιπόν, η ομάδα επιχειρεί να ερευνήσει κινητικά τη λειτουργία της σκέψης και να παρουσιάσει το κωμικοτραγικό του ανθρώπινου νου. Κάτι τόσο εξαιρετικό αλλά και τόσο αδύναμο ταυτόχρονα.

Πρόκειται για ένα ντουέτο το οποίο αποτελεί ένα σύστημα που λειτουργεί ως όλον, δε χωρίζεται ποτέ και έχει μια αέναη, κυκλική και σπειροειδή κίνηση, πάντα με την ίδια φορά. Πάνω σε αυτή την κινητική βάση της τροχιάς που διαγράφει ένα σώμα στο χώρο και στο χρόνο (trajectory), στήνεται το κομμάτι ,το οποίο υπάγεται ξεκάθαρα στους νόμους της φυγόκεντρου και της κεντρομόλου.

Θέτουμε ως αφετηρία το απλό περπάτημα παραπέμποντας στο αυτονόητο της σκέψης και σταδιακά, ενώ γίνεται περίπλοκο, ξεδιπλώνονται όλα τα παράδοξα και οι αντιφάσεις που οδηγούν στη μελαγχολία της σκέψης. Αντιλαμβανόμαστε το νου μας, ως ένα μικρόκοσμο όπου κάνοντας ζουμ σε αυτόν βλέπουμε δύο μικρά ανθρωπάκια εν ώρα εργασίας. Ξαφνικά το τοπίο αλλάζει και μετατρέπεται από ένα σύστημα σκέψης σε ένα σύστημα δύο ανθρώπων που βρίσκονται σε μια κατάσταση αγωνίας κι ενθουσιασμού. Κι έτσι το διανοητικό γίνεται συναισθηματικό και ανθρώπινο, υπενθυμίζοντας πως ό,τι γυρνάει μες στο κεφάλι μας είμαστε εμείς.

Το Trajectory: Α tragedy of a victory ερευνά τη λειτουργία της σκέψης γενικά και επί μέρους τις πεποιθήσεις, τον καταναγκασμό της σκέψης , τις παρεμβολές σ ‘αυτήν, τα κλισέ που επιφέρει, τους συνειρμούς κι εν τέλει διερωτάται με τη σειρά του αν όντως το σκέπτεσθαι εστί μελαγχολείν. Αν η σκέψη φυλακίζει ή απελευθερώνει.

Το θεωρητικό υπόβαθρο

Η τραγωδία μιας νίκης

Τα όρια της γλώσσας μου είναι και τα όρια του κόσμου μου λέει ο Wittgenstein και ο Steiner το πάει παρακάτω λέγοντας ότι τα όρια της σκέψης μου είναι τα όρια του κόσμου μου. Η γλώσσα μιλάει για αυτά που γνωρίζει αλλά προσπαθεί μονίμως να επιβληθεί στη σκέψη και δεν τα καταφέρνει. Η σκέψη μου είναι αυτό που παρεμβάλλεται ανάμεσα σε μένα και στον κόσμο. Είναι αυτό που με ορίζει. Τι είμαι εγώ; Ένα ον που σκέφτεται. Το cogito ergo sum του Descartes είναι μια απέραντη ταυτολογία. Για να αντιληφθώ την ύπαρξη αναφέρομαι στη σκέψη και αντίστροφα. Για να αντιληφθώ την κίνηση αναφέρομαι στην ίδια την κίνηση. Διαλύω την κίνηση στα εξ΄ ων συνετέθη και απολαμβάνω την αυτοαναφορικότητα.

Που έγκειται λοιπόν η τραγωδία; Στο κομμάτι της συνειδητοποίησης. Εγώ που σκέφτομαι δεν είμαι τίποτα άλλο παρά ένα σκεπτόμενο καλάμι, για να δανειστούμε τον ορισμό του Pascal, που ο άνεμος το πηγαίνει όπου θέλει. Ο νους μου είναι μεγαλειώδης. Έχει απέραντες δυνατότητες.

Αυτή η νίκη όμως είναι σπαρακτική. Δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι, όσο κι αν το θέλω, κατακλύζομαι από εμμονές, στρεβλωμένες πεποιθήσεις, γλωσσικούς περιορισμούς, είμαι ανίκανος να πράξω όλα αυτά που σκέφτομαι, είμαι ανήμπορος να συντηρήσω τη μνήμη μου, είμαι έρμαιο της σκέψης μου.

Σκέφτομαι άρα μελαγχολώ λοιπόν; Ναι, αλλά αυτή η γνώση είναι η νίκη μου.

trajector
Αναπαραγωγή Βίντεο
Αναπαραγωγή Βίντεο